Een uur Suriname! (of langer)

Hellow België!

Fawaka?!

Het is weer een tijdje geleden dat jullie nog hebben kunnen meegenieten van mijn wilde avonturen en mijn leerrijke schoolervaringen, maar niet getreurd! De verhalen die je deze keer gaat lezen, daar kunnen mijn vorige blogverhalen niet aan tippen!

Back to basic/Brownsberg

In het weekend van 24 - 26 maart gingen we back to basic. Na een sfeervolle rit en een zaligmetohzomooiuitzichtgenietend boottochtje op het brokopondomeer, kwamen we aan op ons back to basic eiland.

Hier werden we verwelkomd door een stel vissers en een boel diepvriezen.  Deze laatsten keken ons zeer verroest en verwaarloost aan. Ook ik kon hen niet vertellen wat ze op een strand zonder elektriciteit kwamen doen. Zonde van de mooie diepvriezen, maar nog meer zonde van het prachtige uitzicht.

Na de warme verwelkoming, gingen we bomen hakken. Hiermee bouwden we dan onze slaapplaats. Iedereen was een beetje moe (om niet te zeggen serieus goed aan het stinken en nat van het zweet), dus een frisse duik in het water deed dan ook ongelooflijk goed.

Toen we in het water zaten, werd duidelijk dat we niet de enige aanwezigen waren. Er zaten ook nog enkele vissen. Omdat iedereen honger kreeg en omdat die vissen er zo ontzettend lekker uitzagen, gingen we over tot actie! Geen enkele vis was nog veilig voor de Belgische crew met hollander!

Om de beurten gingen we met onze vislijn het water in. Vele hadden al snel beet, bij andere werd hun geduld wat langer op de proef gesteld en bij nog andere haalden de vissen 'grappige' mopjes uit.

Ik hoorde bij de laatste twee groepen. Na zeker een half uur in het water te hebben gestaan had ik eindelijk beet, of dat dacht ik toch. Met veel lawaai en met een groot jolijt haalde ik mijn eerste 'vis' binnen. Toen die eenmaal boven kwam ontdekten we allen dat ik een mangopit had opgevist. (Wel een hele grote, zo'ne grote hebben gelle nog ni gezien!) Na een lange lachbui van schaamte en met een rood gezicht (ook wel van het verbranden!) wierp ik de hengel terug in het water. Een tijdje later was het dan echt zo ver: Hanne Claes had haar eerste mooie van middelmatige grote piranha gevangen. Na een vreugde dansje samen met mijn vriend de piranha besloot ik hem te doden en open te snijden, zijn darmen eruit te halen en hem in stukjes te snijden.

Zo'n heerlijk maal heb ik in m'n leven nog niet gehad!

Wanneer het donker werd vertrokken we op kaaimannentocht. Hier keken we met z'n alle heel erg naar uit. Want we hadden nog steeds geen enkele kaaiman gezien.

Na enkele minuten varen op een het brokopondo meer, het meer dat vol staat met dode boomstammen en die je dus niet ziet staan in het donker, hadden we al snel door dat er iets niet pluis was. Het was namelijk al een tijdje geleden dat we nog aan de kant gingen varen, hier zitten de kaaimannen namelijk, en Ali (onze touropperator) en de bootman werden wat zenuwachtig.

Conclusie: 

8 Belgen, 1 hollander en 2 Surinamers waren verloren gevaren op het Brokopondo meer.

In het begin konden we er allen nog mee lachen, maar na een tijdje begonnen we één voor één onze zin voor humor te verliezen.

Toen we eindelijk ons kampvuur zagen, sprongen we met zen alle uit onze boot om Anouk, die achter gebleven was en het zand te kussen. Wat waren we blij dat we de nacht in onze lekker gezellige warme hangmat konden doorbrengen.

S'avonds genoten we nog van een lekkere borgoe, de zalige warmte van het kamvuur en de prachtige sterrenhemel!

De volgende dag gingen we s' ochtends schieten op apen, deze zijn we niet tegengekomen dus hebben we een leeg flesje water doorboord met kogels.

Ik denk dat ik dit een leuker gevoel vond dan wanneer ik een aap had vermoord.

Vervolgens vertrokken we naar brownsberg.

Kort samengevat:

• Prachtige plek
• Zotte slijkerige steile dicht tegen de afgrond avontuurlijke weg
• Leuk gezelschap
• Prachtig uitzicht
• 2 enorm mooie watervallen: de Leo en de Irene
• Lekker eten
• Zat Ali gezelschap aan het kampvuur
• Lekker uitslapen, dit omdat het zat Ali gezelschap zich overslapen had.
• Leuk busspelletje op de weg naar huis. Jammer genoeg won Kris.
• Uit het raam hangen met de haren en armen in de wind = Zalig!

Rallyvallen/Voltzberg

Onze laatste trip met zen allen en wat voor trip!

Een zalige trip:

• We genoten van bangelijke uitzichten. Zowel op de Voltzberg als aan de Rallyvallen waar we sliepen.
• We genoten van elkaars gezelschap en van de heerlijke Sauto Soep die Marcel voor ons bereidde.
• We genoten van een frisse pint in een koreaal.
• We haalden heerlijke 1 april grappen uit!
• We genoten van het voeren van een duizende aapjes.
• We genoten van een stevige wandeling van wel geteld 8 uur!
• We genoten van de hevige regenbui. Hier genoten we enkele seconden van, de rest van de tijd vervloekten we ze.
• We genoten van de busrit naar huis, waar Stijn een halve snor opliep, kris een gevecht meemaakte met een tal van vrouwen, we een heerlijke pint kregen aangeboden, maar waarvan de helft op onze schoten neerkwam.
• We genoten van uit het raam hangen en de wind die door onze haren blies.

Kortom we genoten van onze laatste trip!

Palulu

Op donderdag 5 april vertrokken we (Tina en ik) met een deel van het lerarenteam van O.S Clevia naar Palulu.

Wat hebben we hier gedaan:

• Gegeten
• gegeten
• gegeten
• gezwommen
• gegeten
• gegeten
• en euh gegeten,..

Het was een hele fijne trip, maar tijdens deze trip bleef het onafgewerkte werk door mijn hoofd spoken.

Paasvakantie

Paasvakantie, paasVAKANTIE, ja je leest het goed, normaal gezien neem je in de paasVAKANTIE, vakantie! Nu dit is niet het geval geweest. Ook al denken velen onder jullie 'Amai, die Hanne die is het er nogal van aant nemen ze!'

Nu wil ik niet zeggen dat ik niet geniet van mijn tijd hier en dat ik hier helemaal bezwijk onder het werk, maar ik werk ook hard.

Zo ben ik al heel de paasvakantie bezig geweest aan mijn handleiding en tot grote vreugde (met vreugde dansje en sprong enal) mag ik aankondigen dat het eindresultaat in zicht is! Olé! Ik heb al vele ideeën opgesomd en uitgewerkt. Enkele ervan moet ik ook nog uitwerken in lesvoorbereidingen.

Hieraan ben ik nu volop bezig. Ik hoop dat deze tegen het einde van de paasvakantie klaar zijn.

De rest van mijn vakantie dagen vul ik met het maken van een vertrekkersgids voor de studenten die volgend jaar naar dit prachtigezaligeavontuurlijkemannenfluitendezotteauto'srijdendeschattigekinderengekkeleerprestatiesongeloofelijkeschone Suriname komen.

Ook ben ik vollenbak bezig aan het reflectieverslag dat we om de twee weken moeten schrijven voor Lessius. Dit is ook altijd een hele boterham. Want we moeten namelijk elke competentie van een leerkracht bespreken.

Nu tussen al dat werk door, had ik natuuuurlijk nog tijd voor ontspanning. Ik zou niet Hanne Claes heten, moest ik niet iets tot op het allerlaatste moment laten liggen!

Apoera en Blanche Marie/ AVONTUUR

Hier zou ik een heel boek over kunnen neerpennen, maar omdat ik denk dat jullie leestijd en aandacht dan helemaal verdwijnt vat ik het even 'kort' samen:

Het ging een leuke trip worden van vier dagen. Leuk was de trip zeker en vier dagen heeft hij ook geduurd, maar buiten leuk, zijn we ook in een heel avontuur verzeild geraakt.

Het begon al toen we vertrokken. De batterij van onze jeep was stuk, met als gevolg:

• dat we een hele poos buiten op een bankje hebben zitten wachten. Een hele poos is hier 1 uur, al dan niet langer.
• dat we onze motor niet meer mochten stil leggen en de hele tocht van wel geteld 10 uur met een draaiende motor verder zetten.

Veilig aangekomen in Apoera kregen we een lekkere maaltijd en een mooi uitzicht aangeboden. Later op die avond, nam Dion (onze gids) ons mee op een nachtelijke tocht. Lien, Tina en ik mochten tijdens deze nachtelijke trip op het dak van de jeep zitten. = GENIETEN: de wind door je haren, de sterren boven m'n weelderige haarbos (dit kwam dus door de wind dat door mijn haren waaide.)

Tijdens die nachtelijke daktrip heb ik weer enkele dierenvrienden bij gemaakt. De vriendschap tussen mij en de slang liep wat moeizaam, uiteindelijk hebben we dan besloten gewone kennissen te blijven.

Toen we later op de avond terug kwamen van deze prettige ervaring stond er nog een Braziliaans dansfeest op het menu. Heerlijk! Ik genoot van de salsamoves en danste deze dan ook alsof ik nooit iets anders had gedanst, tenminste dat dacht ik op dat moment. 

De volgende dag stonden we tegen 11 uur op, dit ben ik niet meer gewoon, maar vond het wel prettig om nog eens uit te slapen. Nadat we 3 uur hebben staan inpakken, met onze duimen hebben zitten draaien, hebben zitten genieten van het uitzicht en hebben zitten wachten op Dion die naar de winkel was, konden we eindelijk vertrekken. Waar we uiteindelijk plots terug een tussenstop bij de winkel moesten maken, want wat bleek deze was nog niet open.. Vreemd: waar was Dion dan een hele tijd gebleven?

Dit gezegd zijnde vertrokken we boven op het dak naar DE Blanche Marie (Ongeloofelijk mooie waterval, voor meer informatie en beschrijvingen zie hieronder). We maakten even een tussenstop bij:

• een indianen dorpje, heel interessant om te zien hoe de mensen leven.
• een oude opslagruimte voor treinen, maar vermits er geen treinen meer rijden in Suriname, hebben de vleermuizen en kakkerlakken hier hun intrek genomen. Ook zeer interessant om te zien.
• een treinspoor, waarop zoals je waarschijnlijk al wel kunt raden geen enkele trein meer rijd, maar waar naast we wel sporen van een jaguar hebben gespot en zelf hebben nagebootst.
• een verottekapottemetbalkentussenuitverwaarloosdehoute brug, waarbij we ons beschermstuk van de brandstoftank  zo goed als verloren, deze hebben we de hele weg mogen aanhoren. Het ging van 'iiiiieeeeppp, crushchhhshshg, ieeepppppssss, chrashhdfghss,...'.
• een slijkerige ondergrond waarin onze jeep 'Jos' (Meer info over Jos en zijn naamgeving vindt u hieronder terug) in vast gereden was en waar we na een uur en een aantal zwart geblakerde planten later veilig uitgeraakten.
• ons huisje waarin we gingen verblijven enkele meters van de Blanche Marie.

Hier hebben we dan genoten van een heerlijk stukje boskonijn, Tina en ik hebben met het vel van het konijn ons ook aardig uitgeleefd. Moe en voldaan vielen we in slaap.

De volgende ochtend stonden we vroeg op en vertrokken we met de boot naar de El Dorado-vallen. Daar konden we genieten van een prachtig uitzicht!

Later die dag vertrokken we voor een kleine wandeling naar de Blanche Marie vallen. Deze kan in niet onder woorden brengen, maar speciaal voor jullie doe ik mijn best! Ze waren ongeloofelijk:

• krachtig
• prachtig
• gek
• wild
• blauw met wit
• waterachtig
• ...

Bekijk gewoon de foto en probeer deze prachtige Blanche Marie maar eens te beschrijven, het lukt je niet!

Vervolgens moesten we deze ongeloofelijkprachtigzottecrazyknappe ... plek verlaten en vertrokken we met 'den Jos' verder op avontuur en een AVONTUUR dat werd het! 

We reden ons vast met 'den Jos'. Het gevolg:

• Tina vertrok naar huis met een hersenschudding en een auto met stagiaires die passeerde.
• Lien, mama van Lien en ik sleurde met boomstronken, takken en modder. Dat laatste was niet gewild, maar wel leuk en zat in het totaal pakket.
• Papa van Lien en Dion probeerden 'den Jos' te fixen. Wat was er aan de hand met 'Den Jos':
• Band rechtsachteraan was kapot en van de velg.
• De ontkoppelingspedaal was stuk door een lek in de leiding.
• De pool van de batterij was weer los.
• We hoopten dat we voor 7 uur (dan wordt het donker) weer konden vertrekken met 'Onze Jos'. (Ahja we hebben hem Jos gedoopt omdat we dit een leuke naam vinden. Ook omdat we vonden dat de Jos een deel van ons was, het was namelijk echt ons zorgenkindje en dat schept een band en voor hem een naam.)
• Uiteindelijk was de band gemaakt, konden we in eerste versnelling rijden en hadden de stokken in de bandengroeven hun werk bewezen. Onze Jos was weer vertrokken en wij ook.
• Ik maakte me wel veel zorgen rond Tina en zodra ik kon (geen bereik) heb ik Stijn (onze nieuwe huisgenoot) gebeld om te melden dat Tina eraan kwam, dat ze niet zo heel gezond was en dat hij goed voor haar moest zorgen. 
• We hebben onder een zalige wonder mooie prachtige sterrenhemel gegeten. Geweldig momentje! De vis die we toen aten, heeft nadien wel heel onze bagage doen stinken als de pest! Jak!
• We hebben een tussenstop van vier uur gemaakt bij wat mannen van de boomzagerij, hele lieve engelstalige mannen. Hier heb ik dan
• mijn engels goed bij geschaafd of de mannen waren heel lief en deden alsof ze mij verstonden. 
• een putje moeten graven om kaka in te doen en vervolgens toch bijna in mijn broek doen van de schrik omdat ik een sissend geluid achter me hoorde, ik denk dat ik nog nooit zoo snel kaka gedaan heb!
• bijna 4 uur lang op een houten stronk van een boom zitten wachten. Om dan te weten te komen dat er niets gemaakt was en we gewoon in eerste versnelling weer verder moesten rijden.
• Ik heb gestuurd in het donker op een zeer hobbelige kronkelige weg. Was een heel leuk avontuur!
• Tegen 6 uur 's ochtends kwamen we dan eindelijk in het midden van de weg die we moesten afleggen. Daar had ik ook even bereik, hier heb ik dan van geprofiteerd om Stijn wakker te bellen en te vragen hoe het met Tina was. Zijn antwoord ging als volgt : ' Hummm, ja,, mmm , Tina mmm ze is thuis mm... Tuut tuut tuut,' Stijn had opgelegd. :) Hier hebben we dan een uurtje in de auto geslapen en zijn toen verder op tocht vertrokken.
• We zijn enkele keren stil gevallen en moesten dan onze Jos telkens terug in gang duwen. 
• Vervolgens hebben we terug een platte band gereden en wanneer ik dacht dit kan niet meer erger, verloor onze Jos zijn aandrijving vooraan. Deze vonden we enkele meters verder terug. Onze Jos is toen stil heengegaan.

Zo dit was het avontuur met Jos. Ik heb er nog enkele zaken uitgelaten, maar voor de pittige details moeten jullie me maar een mail sturen!

Josette heeft ons heel weer thuis afgezet en voor degene die graag willen weten hoelang onze tocht in eerste versnelling geduurt heeft: 27 UUR!! (Normaal gezien 10 uur)

Het korte samenvatten is niet helemaal gelukt, mijn excuses hiervoor. Hopelijk hebben jullie nog genoeg fut om de rest van m'n blog verder te lezen!

Parbo Tour

Samen met de ouders van Lien en nog enkele andere Surinaamse stagiaires hebben we een rondleiding gekregen in de Parbo Brouwerij. We kregen allemaal een fancy brilletje en een uitleg van hoe ze in Suriname Bier in flesjes doen, welke flesjes ze hiervoor uitkiezen en dat het niet alleen in flesjes geraakt, maar ook in blikjes.

In de bar konden we dan genieten van een Parbo Stout, een Parbo en een chiller. = MMmmm!

Zanderij 1

Sander en Lotte, wanneer jullie ooit (nu best nog niet) aan kido's zouden beginnen, ik ben al helemaal gewoon aan de naam 'tante Hanne'. Hoe dit komt lees je als volgt:

Het is een mooie regenseizoendroge ochtend. De heer Stijn Q. Knigge en ik staan al vroeg op. Gepakt en gezakt vertrekken we naar het Parelhuis. (Dit is een weeshuis waar kinderen komen die helaas besmet zijn met HIV.)

Daar staan de kinderen al vol ongeduld en met hun i love Su zakjes klaar om te vertrekken. Wanneer ze het getoeter van de bus horen stormen ze naar buiten. De grotere kinderen helpen de bus mee inladen. Wanneer dit netjes gebeurd is, zijn we klaar om te vertrekken. Zanderij 1 here we come! Parelhuis good bye, tot over 3 dagen.

Zo vertrekken we van het Parelhuis voor een rit van 2 uurtjes. De kinderen zijn heel uitgelaten en blij dat ze eindelijk op trip vertrekken. Ik vind het allemaal een beetje eng. Uiteindelijk ken ik alleen Stijn. In mijn hoofd spoken de volgende gedachten: Wat gaan de kinderen denken van mij? Gaan ze me leuk vinden? Gaan ze mij accepteren? Vinden de andere stagiaires het leuk dat ik mee ga? Waarom kijken die tantes zo zuur naar mij?! ...

Tegen dat al de gedachten dus uit gespookt waren, waren we bijna in Zanderij 1 en had Chayenne mijn hart al helemaal gestolen.

Na een halve dag stoeien en ravotten, hadden alle kinderen mijn hard gestolen en werd er volmondig 'tante Hanne' over het plein geroepen. Dit gaf me een zalig gevoel!

Het waren drie ontzettend fijne dagen, maar ook heel ontroerend en hartverscheurend. De kinderen krijgen veel beloftes, maar deze worden zelden na gekomen.

Ik hoop dat ik met deze schatjes nog een aantal leuke tijden kan doorbrengen. Ik heb in ieder geval aan een toffe kerel van 12 beloofd dat ik hem ga helpen met zijn rekenen en taal en omdat de beloftes vaak niet nageleefd worden, ga ik bewijzen aan hem dat ik wel mijn beloftes kan waarmaken!

P.S. Verschiet er niet van als ik thuis kom met een stuk of 17 kinderen! ;)

De volgende blogs komen er ook aan, maar onze internetverbinding valt regelmatig weg, dus waarschijnlijk zal je hierop terug even moeten wachten. Al denk ik dat je met deze blog wel even bezig zal zijn.

Groet en tot over 3 weken!